De Accrochages
De andere accrochages

21 APRIL - 3 JULI


In april 2016 viert Maison Particulière met zijn 17de tentoonstelling, Everybody is crazy, but me, zijn vijfjarig bestaan. De tentoongestelde werken komen allemaal uit één collectie, die van de eigenaars.

EICBM_1EICBM_2EICBM_3
EICBM_4EICBM_5EICBM_6
EICBM_7EICBM_8

Vaak wordt er naar de richtlijnen van de verzameling van Myriam en Amaury de Solages gevraagd. Kunnen enkele criteria misschien het bestaan van Maison Particulière verklaren? Het kunstencentrum is niet de plek om maar één enkele artistieke lijn tentoon te stellen, maar leent zich eerder aan een diversiteit van opinies en ideeën. Het vertrekpunt om de anonieme façade te doorbreken is het samenbrengen van een deel van de collectie van de eigenaars.

 

De richtlijnen achter een kunstcollectie zijn niet altijd zichtbaar. “Het essentiële is onzichtbaar voor de ogen”1; kunstwerken hebben vaak een mysterieus karakter. Men moet de regels dus raden: het lichaam, volledige of gefragmenteerd, de handen, de voeten, de gelaatsuitdrukking; schoonheid en esthetische mogelijkheden; het zeer persoonlijke landschap, zwart of wit, de bewegingen; de poëzie, zo essentieel; de sensualiteit, het aanraken, het beeldhouwwerk, het brons, de steen; en uiteindelijk de betrokkenheid, want bevragen, verwerpen en doorvragen vormt een doel en spoort aan tot nadenken. Men zegt vaak dat kunstwerken voor een bepaalde duur de portretten van hun eigenaars zijn… Dus als er één richtlijn is, dan is het dat deze tentoonstelling boordevol nieuwsgierigheid zit, vol passie van de verzamelaars en dat het alle beschrijvingen van smaakdespotisme weigert.


De rode draad van deze tentoonstelling, de gekheid, en de anderen die ons gek vinden, ontrolt zich langs een parcours van kunstwerken die we eerst moesten kiezen. Voor elke beslissing waren er tien andere opties en bij elke keuze kan een ander pad ontstaan. Om de waanzin achter het verzamelen van kunst te verduidelijken worden sommige muren van het huis tot één enkel thematische mozaïek van kunstwerken omgetoverd. In tegenstelling worden andere muren dan maar van één enkel werk voorzien: een adempauze en een moment van contemplatie.

Dit gepassioneerd en prikkelend avontuur wordt ondernomen door Myriam en Amaury de Solages, bijgestaan en geadviseerd door hun ploeg.

 

Deze tentoonstelling is een wandeling in het het huis van een kunstverzamelaar zoals nooit tevoren, subjectief beïnvloed door de smaken en de emoties van een koppel gepassioneerd door kunst.

Smaken, want eclecticisme definieert deze tentoonstelling. Eclecticisme, want dat past beter bij kunstamateur dan bij kunstverzamelaar. Amateur, want dat gaat eerder samen met nieuwsgierigheid dan met een interesse voor een bepaalde stijl of eeuw. Diversiteit en vrije wil zijn ook van belang, want het gaat hier zowel om de verzamelaars’ oudste en nieuwste aankopen, die zonder enig taboe en censuur zijn gekozen. Everybody is crazy, but me is een samenvatting van de zestien voorgaande tentoonstellingen. Meer dan honderd kunstwerken zijn al tentoongesteld in een vorm van wanorde die orde vindt dankzij een thema; met literaire teksten die de kunstwerken begeleiden, boeken beschikbaar in de bibliotheek en op elke tafel, bloemenboeketten en parfums. In het kort, een stimulatie van zintuigen. In enkele woorden: een huis gewijd aan kunst voor het publiek.

 

Everybody is crazy, but me is een manier om de cirkel te vervolledigen en het vijfjarig bestaan van het huis te vieren. Het is een opsomming van haar roeping, een eerbetoon aan de artiesten en een samenvatting van wat Maison Particulière sinds haar oprichting is. Om dit te verduidelijken zijn de gelijkenissen met de voorgaande tentoonstellingen talrijk. Deze keer is er geen gastkunstenaar, maar zijn er creaties van artiesten die al eens zijn uitgenodigd: Pieter Laurens Mol voor Origine(s), Oda Jaune voor Féminité 0.1, Kendell Geers voor Sex, Money & Power, Thomas Lerooy voor Gemoedstoestanden, Fabrice Samyn voor Jonge Kunstverzamelaars, Gérard Garouste voor Obsessie en Gauther Hubert voor Weerklank(en).

Sommige kunstwerken worden opnieuw op dezelfde plaats getoond: Patera n°1 van Josep Niebla uit Struggle(s), Large Birds van Kiki Smith uit Féminité 0.1 en Tehom van Angelo Musco uit Origine(s).

 

En omdat het verleden de toekomst verspeld zijn nieuwe ontdekkingen onmisbaar. Kunstwerken die nog nooit zijn tentoongesteld en recente aankopen van jonge kunstenaars worden door ontsluierd, zoals bijvoorbeeld een fotoserie van Fulvio Ambrosio, een keramiek van Charlotte Cornaton, een installatie van Pierre Pol Lecouturier en twee schilderijen van Mathieu Ronsse.

 

Victor Ginsburgh was de eerste genodigde die wandelde tussen de kunstwerken van Maison Particulière’s eerste tentoonstelling Origine(s), en de zoektocht naar correspondenties begon. Dat was vijf jaar geleden. Nu komt hij terug, want het is ondenkbaar om zonder hem de verjaardag van Maison Particulière te vieren. Op een vrije en persoonlijke manier begeleid hij deze tentoonstelling met een centraal werk of enkele werken “waarrond sommige onrustig worden en anderen zich verzetten”. Deze keer bewandeld hij het Midden Oosten met Duizend-en-een-nacht en de dichters “Abü Nuwas (8ste eeuw n.c.), geboren in Iran en gekend voor zijn vrijheid van meningsuiting, Abû-l-Alâ al Maari (10de eeuw), geboren in Alleppo en nog vele anderen…”


Een zin van Jules Romains2, en één woord, het wonder, beschrijven het leitmotiv dat Maison Particulière, de oprichters, en Everybody is crazy, but me samenvatten:

“Dans toute l'histoire de l'esprit humain, l'étonnement a joué un rôle considérable et déployé de précieuses vertus. Non qu'il ait été suffisant ; mais il a été indispensable. C'est parce qu'un homme ou plusieurs, se sont étonnés de certaines absurdités ou improbabilités choquantes admises autour d'eux que des progrès ont été faits dans la connaissance de la réalité. Il faut, bien entendu, que l'étonnement devienne actif, qu'il n'ait pas honte de lui-même, qu'il ose demander des comptes. Et, s'il n'a pas à s'incliner devant des croyances traditionnelles, il n'a pas non plus à désarmer devant des théories neuves ou des hypothèses, pour la seule raison qu'elles sont neuves ou bouleversantes”.


Ten slot enkele cijfers van wat Maison Particulière dankzij haar geweldig team heeft bereikt in de laatste vijf jaar.

Met 16 tentoonstellingen (drie per jaar) heeft het kunstencentrum meer dan 1450 kunstwerken uit 40 verschillende verzamelingen en van 14 gastkunstenaars samen gebracht. De tien literaire gasten hebben bijgedragen aan een dialoog tussen kunst en literatuur met hun poëtische weerspiegelingen. Meer dan 40 000 personen hebben de tentoonstellingen bezocht en sporen van hun bezoek nagelaten dankzij foto’s en berichten op Facebook en Instagram.

We danken de mensen die Maison Particulière actief ondersteunen – de mecenassen, weldoeners en de ongeveer 600 leden van de vereniging – voor hun loyaliteit en enthousiasme. Zij hebben ons geholpen om een unieke en bijzondere plek in de Belgische culturele landschap te bemachtigen: de kans om kunst zonder filter te presenteren en in nauw contact met het publiek te brengen.

 

1 Antoine de Saint Exupéry, De Kleine Prins (1943).

2 Jules Romains, Pour raison garder (1960). Deze paragraaf komt terug in een kunstwerk van Charles Kaisin dat wordt tentoongesteld in Everybody is crazy, but me.

 

 

De genodigden

De kunstverzamelaars

  • Myriam en Amaury de Solages

De literatuur kenner


  • Victor Ginsburgh